Istniejące badania nie identyfikują jasno związków pomiędzy procesem kształcenia a dynamiką procesów innowacyjnych i możliwością kreowania gospodarki opartej na wiedzy. Nie ulega wątpliwości, że tworzenie gospodarki opartej na wiedzy, zwiększenie zdolności gospodarki do tworzenia i wdrażania innowacji wymaga sprawnego systemu kształcenia na wszystkich poziomach, zwłaszcza na poziomie studiów wyższych. Z drugiej jednak strony, wykwalifikowana kadra nie gwarantuje odpowiedniego poziomu innowacyjności. Przeprowadzone analizy odnoszą się jedynie w dość ograniczonym zakresie do identyfikacji oczekiwań przedsiębiorców. W związku z tym należy stwierdzić, iż pracodawcy oczekują od pracowników z wyższym wykształceniem: szybkiego opanowania warsztatu pracy, samodzielności, dyspozycyjności i przedsiębiorczości. Oczekują przy tym jednocześnie nie tylko kompetencji teoretycznych, lecz także przygotowania praktycznego. Warto zauważyć, że cechy te są niezbędne do tworzenia i wdrażanie innowacji.
Dolny Śląsk posiada silny potencjał edukacyjny. W 14 uczelniach państwowych i 18 niepaństwowych kształci się ponad 150 tysięcy studentów (ich liczba, podobnie jak w całej Polsce, wzrosła w ostatniej dekadzie niemal trzykrotnie). Do liczby tej dodać należy przeszło 3 tysiące uczestników studiów doktoranckich oraz 10 tysięcy uczestników studiów podyplomowych (ich liczba w ostatnich dwóch latach spadła o blisko 30%). Warto podkreślić, że podstawę do kształcenia wyższego stanowi dobrze rozwinięta sieć liceów, wśród których są zajmujące wysoką pozycję w skali kraju.
Diagnoza stanu systemu studiów wyższych na Dolnym Śląsku pozwala na sformułowanie następujących postulatów dotyczących budowy gospodarki opartej na wiedzy i systemu tworzenia i wdrażania innowacji, a mianowicie niezbędne jest:
- Dalsze podnoszenie ogólnego poziomu wykształcenia społeczeństwa, zwłaszcza w dziedzinach szczególnie istotnych dla gospodarki regionu oraz w zakresie umiejętności i wiedzy potrzebnej do rozwijania i absorpcji innowacji technologicznych, organizacyjnych oraz biznesowych.
- Zbliżanie uczelni i praktyki, przede wszystkim gospodarczej, w tym — wymiana kadr między uczelniami i innymi sektorami życia społecznego.
- Walka z marginalizacją w regionie osób i środowisk pod kątem dostępu do edukacji, a więc istnienie szkół drugiej szansy (postulat ten jest już w znacznej mierze spełniony przez rozwój różnego typu szkół zawodowych).
- Równouprawnienie inwestycji materialnych i nakładów na wykształcenie w działaniach zarówno administracji, jak i przedsiębiorstw.
- Stworzenie form stałych kontaktów pomiędzy przedstawicielami samorządów pracodawców, władz państwowych i uczelni dla usprawnienia przepływu informacji o oczekiwaniach wszystkich partnerów.
- Opracowanie i wdrożenie systemu współpracy z młodzieżą uzdolnioną — oferta na potrzeby regionu.
- Zwiększenie mobilności studentów — przepływy między uczelniami i kierunkami studiów, studia zagraniczne naszej młodzieży, ale również należy podjąć działania na rzecz zwiększenia liczby studentów zagranicznych w naszych uczelniach.