W latach dziewięćdziesiątych XX wieku w polskiej gospodarce odnotowano wysoką dynamikę wzrostu produkcji, poprawę produktywności i rentowności przedsiębiorstw, ograniczenie zagrożeń dla środowiska naturalnego. Nastąpiły korzystne zmiany w strukturze produkcji sprzedanej przemysłu, wyrażające się zwiększeniem udziału przemysłu przetwórczego i zmniejszeniem udziału kapitało- i energochłonnego górnictwa oraz kopalnictwa.
Zaistniałe zmiany nie są jednak wystarczająco skuteczne w kontekście pożądanych zmian w strukturze produkcji zgodnych z ideą trwałego, zrównoważonego rozwoju. Nadal zdecydowaną przewagę w strukturze przemysłu utrzymują sektory wytwarzające produkty technicznie i technologicznie mniej złożone.
W porównaniu z państwami Unii Europejskiej wydajność pracy w Polsce stosunkowo szybko rośnie. Przy unijnym wzroście w granicach 0,8% – 1,7%, w latach 1995 – 1999 wzrost wydajności pracy w Polsce kształtował się w granicach 4,0% – 9,2%, a w latach 2000 – 2001 odpowiednio 3,5% – 6,5%, jednak przeciętna produktywność w gospodarce jest ciągle znacznie niższa niż w krajach UE.
Poziom innowacyjności polskiej gospodarki, w tym przede wszystkim przemysłu należy uznać za niewystarczający. Odzwierciedleniem tego faktu jest niski udział w polskim eksporcie wyrobów „wysokiej techniki”. Za niewystarczające należy uznać także nakłady na badania i rozwój.
Ich udział w PKB w 2000 roku utrzymał się w Polsce na poziomie 0,70%. Dla porównania w Szwecji wyniósł 3,7%, we Francji 2,18%, w Wielkiej Brytanii 1,84%, w Czechach 1,26%, w Hiszpanii 0,90%, na Węgrzech 0,68%, w Portugalii 0,65% i w Grecji 0,49%. Wydatki na działalność badawczo – rozwojową w przeliczeniu na mieszkańca są w Polsce również niższe niż w najbiedniejszych krajach UE (64,5 USD w 1999 roku, przy odpowiednich wielkościach dla Portugalii – 127,4 USD, Hiszpanii – 161,6 USD i dla Grecji – 68,7 USD).