Pod względem gęstości infrastruktura transportowa w Polsce nie odbiega swoją charakterystyką od sieci transportowych innych krajów europejskich. Długość dróg publicznych w Polsce w końcu 2001 roku wynosiła 377,1 tys. km, z czego 66% stanowiły drogi o nawierzchni utwardzonej. Ogólna gęstość dróg o nawierzchni utwardzonej w końcu 2001 roku wynosiła 79,4 km na 100 km2. Polska posiada niewystarczającą sieć autostrad, których długość w 2001 roku wynosiła 398 km. Dynamiczny wzrost ilości samochodów osobowych, zwiększenie wielkości przejazdów tranzytowych oraz przejmowanie przewozu towarów przez transport drogowy spowodowały, że od roku 1990 średnio dwukrotnie wzrosło natężenie ruchu na drogach krajowych. Jednocześnie znaczące ograniczenia wydatków eksploatacyjnych na utrzymanie dróg spowodowały znaczne pogorszenie stanu infrastruktury niosące za sobą pogorszenie bezpieczeństwa i komfortu przemieszczania się oraz szybszą dekapitalizację pojazdów.
Cechą charakterystyczną obecnego modelu transportu w Polsce jest dynamiczny przyrost liczby samochodów osobowych. W 2001 roku liczba zarejestrowanych samochodów osobowych wynosiła ok. 10,5 mln. Z ogólnej liczby samochodów osobowych ponad 90% stanowiły pojazdy z silnikami benzynowymi, 8% pojazdy z silnikami o zapłonie samoczynnym, a około 2% pojazdy na inne źródła energii.
Dynamiczny wzrost liczby samochodów wpływa na ograniczenie przewozów pasażerskich środkami komunikacji zbiorowej. W 2001 roku przewóz pasażerów wyniósł 1236,6 mln osób, co stanowi spadek o ok. 6% w stosunku do roku 2000 i jest to tendencja utrzymująca się od 1990 roku.
W 2001 roku przewozy ładunków wszystkimi rodzajami transportu w Polsce wynosiły 1317,2 mln ton (o 2,3% mniejszy niż w 2000 roku), z czego transport kolejowy stanowił 12% wszystkich przewozów, a transport samochodowy 81%.
Transport samochodowy, przejmuje przewóz towarów od innych środków transportu, w szczególności od kolei. W 2001 roku wielkość przewozów samochodowych wynosiła 74403 mln tonokilometrów (w 1990 – 40293 mln) wobec przewozów koleją, które wynosiły odpowiednio 47913 mln i 83530 mln. Wielkości te oznaczają, że transport samochodowy przejmuje od kolei także przewozy na dłuższe odległości. O ile większa elastyczność transportu samochodowego uzasadnia przejmowanie przewozów towarowych na krótkie odległości, o tyle przewozy towarowe na dłuższe dystanse (w szczególności tranzytowe) powinny być, po uwzględnieniu w rachunku ekonomicznym kosztów zewnętrznych i kosztów infrastruktury transportowej, w większym stopniu realizowane transportem kolejowym.
Jednocześnie rośnie udział transportu drogowego w całkowitym zużyciu energii i całkowitej emisji substancji zanieczyszczających. W okresie 1991 – 1997 wzrost emisji CO2 z transportu wyniósł w Polsce 29,8%, średnio około 5% rocznie (przy czym dla transportu drogowego 49,7%, średnio 7,1% rocznie). Jest to poziom przyrostu znacznie wyższy od wzrostu emisji CO2 z transportu odnotowanego w krajach Unii Europejskiej, gdzie w latach 1985 – 1996 wzrost wyniósł 41%, średnio 3,7% rocznie.
Z porównania udziału transportu w całkowitym zużyciu energii i emisjach w Polsce i w Unii Europejskiej wynika, że udział tego sektora w negatywnym oddziaływaniu gospodarki na środowisko w Polsce jest nadal znacząco mniejszy od poziomu w UE (w 1996 roku kształtował się odpowiednio na poziomie ok. 10% i ok. 30% całkowitego zużycia energii). Obecne trendy rozwoju sektora transportowego w Polsce, a w szczególności dynamiczny rozwój indywidualnego transportu samochodowego, mogą w najbliższych latach przyczynić się do szybkich zmian w tym zakresie.